Monte Perdido Neguan

Capra Alpina(e)k idatzia.
8047
bisita

Pirineoetako mendirik garrantzitsuenetakoa da bere 3355 m-ekin. Mendilerroaren hirugarren altuena da. Parque nacional de Ordesa y Monte Perdido barruan kokatzen da eta Cilindro (3328m) eta Añisclo-rekin (3263m) ´las tres sorores´ osatzen du.

Abenduak 21 da eta jacan afaria prestatzen dugun bitartean asteburuan zer egin eztabaidatzen ari gara. Norbaitek Perdido neguan igotzea balentria ederra izango zela aipatzen du eta segituan jartzen gara denok ados. Igo eta jeistea egun berean egitea erabakitzen dugu. Afalostean dena prestatu eta ohera sartzen gara. Goiz esnatu beharko gara gure helburua lortu nahi badugu.

Goizaldeko hiru t'erdietan jotzen du esnagailuak, jeki ondoren segituan gosaltzen dugu eta uste baino azkarrago autoan gaude Torla-ra bidean. Negua denez autoarekin aparkalekuraino joan gaitezke, udan debekatuta dago.

5:30 aldera La Pradera-ko aparkalekua (1310 m) guztiz hizoztua dago. Elurra horrela badago ez dugu bate arazorik izango mendian gora.

Izotzarekin komeritan ibili ostean martxan jartzen gara basoan barrena. Hasieran oso azkar goaz, batere hitzik esan gabe. Presa daukagu, eguzkiaren lehen izpiak oraindik eta aurrerago harrapatzen bagaituzte hobe, elurra egoera onean aurkitzeko esperantza daukagu.

Aurrera jarraituz segituan heltzen gara Soasoko armailetara eta hauek gurutzatuz Cola de Caballo (1850 m) bidean. Hasi dira egunsentiaren lehen izpiak jotzen eta honekin batera elurra biguinagoa aurkitzen hari gara. Orduan hasten zaizkigu lehenengo zalantzak, nola egongo dira Soaso-ko hiltzeak? Bide alternatiboa hartzen badugu hiltzeak ekidituz baina elurjauzien arriskua azalduz? Nola egongo da Goriz-erako bidea? Egingo al dugu gailurra? Eta egin ezkero, emango al digu denbora jeisteko? Pixka bat gelditzea erabakitzen dugu, raketak jarri eta berriro bidean pentsatzen gelditu gabe.

Hiltzeetako bidea aukeratzen dugu, ezin dugu denbora geihago galdu. Gutxinaka bagoaz aurrera, altura erreztasunarekin irabaziz, naiz eta elurra biguna egon arazorik gabe goaz.

Hiltzeak uste baina egoera hobean daude. Hemen ez dago elurrik ezta izotzik, baina hiltzeak oso hotzak daude. Arazorik gabe igotzen gara.

Goriz-erako bidean elurra oso egoera txarrean dago, oso biguna, raketekin ere komeriak dauzkagu aurrera joateko. Hemen ez da inor ibili aspaldian eta bidea erakusten dauden makila urdin batzuk jarraitzea besterik ez daukagu.

Bi ordu ostean iristen gara Goriz-era (2200 m). Goizeko hamarrak dira. Jadanik gure urontziak utsik dauzkagu. Aterpetxe barrura sartzen gara ur bila eta bertako zaindariak azken hilabetean inor ez dutela ikusi esaten digute.

Kanpoan par pixkat egiten dugu barruan zeudenen kontura, baina denbora asko galdu gabe berriro bidean gara. Hasieran raketekin, baina aldapekin batera arazoak etorri dira eta berriro gelditzea erabaki dugu material aldaketa azkar bat egiteko. Raketak gorde eta kranpoiak jazten ditugu. Bidea irikitzea neketsua da, baina segurtasunez goaz aurrera, hori da garrantzitsuena.

Eguardiko ordubatak aldera eta sekulako esfortzua egin ondoren gure gaurko ahalegina bertan behera uztea erabakitzen dugu. Bihar saiatuko gara berriro.

Alde batetik pozik gaude lan asko egin dugulako baina etsita bestalde ez delako nahikoa izan. Biharamunean elurra gogorrago aurkituko dugulakoan gaude. Ordubete azpitik berriro Goriz-ko aterpetxera jeisten gara eta bertako zaintzaileak zain geneuzkan, hauek bazekiten ez genuela lortuko gaur. Kontatzen dutenez abenduan inork ez omen du igo oraindik. Honek indarrak ematen dizkigu.

Arratsaldea egonean pasatzen dugu, atseden hartuz eguzkitan garagardo batzuekin eta zaintzaileekin hitzegiten. Arropa lehortzen saiatzen gara barruan dagoen tximinian. Arratsaldeko laurak aldera jendea etortzen hasten da aterpetxera eta ez ilundu harte horrela jarraitzen du. Azkenean 40 bat izango gara gaua hemen egingo dugunak.

Zazpiak aldera afaria ematen digute, ez da ardorik falta. Bat baina geihago inguratzen zaigu gauzak galdetzera mendiaren egoerari buruz, denak guk egindako bidean etorri baidira.

Afalostean gure mahaikide zaragozarrekin tertulian gelditzen gara, etxetik patxarana ekarri dute, ez dago batere gaizki. Beharko dugu bihar egin nahi dugunerako.

Jendea ohera joaten hasi da eta guk ere berdina egitea pentsatu dugu. Biharko dena prest daukagu. 6:30tan da gosaria, azkar ibili ezkero zazpietako martxan gara mendian gora.

Goizeko 6:15, hotz haundia dago hemen. Gosaltzera jeisten gara eta jada jendea prest dago irteteko. Ondo gosaldu ondoren, beharrezko gauzak hartu eta gure ingurua begiratuz konturatzen gara inor ez dela irten oraindik. Ez dira hausartu edo lehenengo eguzki izpien zai daude. Gu ordea hasi gara atzoko bidea jarraituz, kranpoi eta linternaren laguntzaz. Elurra oso gogorra dago eta azkar goaz aurrera.

Egunsentiak ezustean hartzen gaitu uste baino lehenago.

Atzo iritsi ginen tokira uste baino lehenago heltzen gara. Eztabaida txiki baten ondoren eskubitik jarraitzea erabakitzen dugu. Elurra gorra dagoen lekua bilatzen saiatzen gara indarrak alferrik ez agortzeko.

Kranpoi eta pioletaren laguntzaz zeharkatzen dugu aldapa eta udan katea duen tokira zuzentzen gara. Urrutian jendea ikusten dugu gure oinatzen atzetik bidea jarraituz.

Goizeko bederatziak eta laurden aldera Lago Helado-ra heltzen gara. Jadanik azken malda geratzen zaigu. La Escupidera mitikoa. Dotorea benetan, kristorena ematen du! Azken ur tragoa eta gora.

Elurra oso gorra dago eta arazorik gabe igotzen gara La Escupidera-tik zehar. Kostata baina kasik heldu gara gure helburura. Abenduan igotzen garen lehenengoak izan omen behar gara eta gaur abenduak 23 denez, neguko lehenak. Eskutik heltzen gara eta horrela iristen gara gailurrera(3355 m).

Hunkituta gaude, zirraraturik, izugarrizko bistak dauzkagu...

Goizeko 10,30 dira. Uste baina azkarrago igo gara. La Escupidera-tik beste talde bat ikusten dugu gorantz, argazkia ateratzeko itxaroten diegu. Sekulako eguna dago.

Ondo gozatu onstean, igo garen toki berdinetik jeitsi gara, orain elurra bigunagoa dago baina azkar jeisten gara.

Goriz-era iristean ospatzeko garagardo bat hartzen dugu. Segituan denbora asko galdu gabe beherantz abiatzen gara berriro.

Bueltako bidea oso gustora egiten dugu. Zelaira iristean oraindik dena izoztuta dagoela konturatzen gara, uste baino luzexeagoa egiten zaigu bidea baina arratsaldeko lauetarako autoan gaude.

Perdido neguan igo dugun lehenak izan gara eta abendu guztian ere bai, badaukagu pozik egoteko arrazoia!

Datu teknikoak

  • Ibilbidea: Monte Perdido Gorizetik neguan
  • Luzera:30 m.
  • Desnibela:2.045 m.
  • Kokapena:Pirinioak
  • Kategoria : Kranpoiak
  • Zailtasuna:PD
  • Korridorearen graduazioa:40º
  • Hasiera puntuan amaitzen da:Bai
  • Iristeko denbora:7 h 50 min
  • Nola iritsi:Torlatik Ordesako bailararen amaieran dagoen aparkalekutik. La Pradera-tik igotzeko bide normala. Aparkamendura sarrera debekatua uztailetik irailera.
  • Igotzeko denbora:13 h 20 min
  • Jeisteko denbora:5 h 30 min
  • Materiala:Raketak, kranpoiak eta pioleta.
  • Garaia: Negua, Udaberria
  • IBILBIDEAREN DATU GUZTIAK IKUSI
Gureak eta beste batzuen Cookie-ak erabiltzen ditugu, webgune honen erabiltzaileen nabigazioaren analisia egin ahal izateko.
Nabigatzen jarraitzen baduzu, onartzen duzula suposatzen dugu. Nahi izanez gero, konfigurazioa aldatu edo informazio gehiago jaso ahalko duzu hemen.