Donostiako maratoia

Capra Alpina(e)k idatzia.
2035
bisita

Maratoi bat korritzeak magia berezia du. Korritzen den distantzia bereziak, 42 km eta 195 m, oraindik ere handitzen du bere magia. Maratoiak duen xarmetako bat  irabazleek lehen iristen direnak baina gehiago direla. Topikoa dirudien arren “denak dira irabazle”, behin distantzi hau korritu eta gero baieztapen honek benetako esanahia artzen du.

Nerbioak agerian dira, giroan tentsioa nabaria da, partaide bakoitzak ibilbidea behin eta berriz  berrikusten du mentalki, erritmoa, kadentzia, lasterketa taktika, niretzako sentipen berriak dira. Lasterketa batzuek korritu ditut baina inoiz ez maratoi bat, betidanik pentsa izan dut oso lasterketa berezia dela eta fisiko eta mentalki oso ongi prestatua egon behar dela.

Berotu ondoren, irtengunera gerturatu gara. Kontserbadore izaten saiatzen nahiz eta 3:30 orduko pankartaren atzean nago, ez dezala zuhurkeriak zakua hautsi eta oso gaizki pasarazi. Irteera eman diete garaipena lehiatuko dutenei, irabazteko aukeratuak direnak, gu geldi jarraitzen dugularik. Itxarotea luze egiten da, bat korrika ateratzeko desiratzen dago, itxuraz aurrean daudenak mugitzen hasi dira, antsietateak nirekin ahal du. Korrika noa! Jendetzaren erdian nago eta nahigabe aurrerantz naramate. Ez dut inorekin istripuz egiteko asmorik, ez litzateke harritzekoa izango, esku eta hanka sastrakak apenas uzten dute lekurik, egin dezakedan bakarra besteen abiadura berdina mantentzea da, azkarrago joatea ausarkeria hutsa izango litzateke. 
Gutxika gutxika multzoa desegiten doa eta hasierako nerbioak desagertu dira, erritmo eroso bat artzen dut aurreneko kilometroak egiten lagundu asmoz, lehenbailehen berotzea komenigarria da, ez nuke lesio desatsegin bat izan nahi.

Behin lehen itzulia egin eta gero, hiruetan txikiena, bakoitza saiatzen da erritmo egokia mantentzen norberaren sentipenak kontutan hartuz, irteerako jendetza desagertu  da eta orain norberaren borroka bakartia hasten da helburua lortzeko. Hamar kilometro baina gehixeago egin ditugu eta nire gorputza ongi erantzuten ari da ezarritako erritmoari, seguruenik koska bat gehiago igo naitekeen baina burua hotz mantentzen saiatzea hobe dut, oraindik ere kilometro asko gelditzen bai dira aurretik. Eguna lainotua dago eta zirimiria hasi du, eskertzen duguna. Behin Zurriolako hondartzara iristen gara, haizeak gogor astintzen digu eta oso zail eta neketsu egiten da urrats kadentzia mantentzea. Etxeez babesturiko kaleek lasaigarri dira, baina ez du askorik irauten, berriz ere eguraldi txarra aurkitzen dugu Kontxako hondartza zeharkatzean Ondarreta norabidean. 
Unibertsitatearen aurretik goaz eta daramaten erritmoak aukera eman dit 3:15 orduko pankarta harrapatzeko. Talde honetan mantentzen saiatzen nahiz errekuperatu asmoz, baina egia esan, erritmo honetan errekuperatzea zail egiten da. Biribilgunean biratu dugu eta berriz ere etorri garen bidetik bueltan goaz, zirimiria euri jasa bihurtu da eta haizeak gogor astintzen jarraitzen du. Kontxako hondartzako zeharkaldian ikusten ditut eginik daramatzagun kilometroen kartelak, bat batean ikusten dut 38 km markatzen duena, a zer nolako tristura ikustean, azken itzuli osoa eta bigarren honen amaiera falta oraindik eta bukatzen pentsatzen, ez zait ezer geratzen oraindik. Ikusi dudan kartela burutik kentzen saiatzen nahiz eta nire pentsamenduak beste norabide batetan jarri. Eskerrak lortu dudanik, batez ere jendearen animoei esker behin Donostiako kaleetan sartzen  garenean. Zer garrantzia duten  animatzen dauden pertsonek, nork daki zer gertatuko litzatekeen gutako askorekin izango ez bagenitu.

Bigarren itzuliaren bukaeran gaude eta jadanik, azken itzulia besterik ez zaigu falta. Lortu dut  3:15 orduko talde honetan mantentzea, denbora honetan amaitzea izugarria izango litzateke. Azken 16 km falta zaizkit eta horren arriskutsua den hormara iristear nago, horrela deitua 32 km muga, eta maratoiak korritu dituztenek diotenez lasterketako une kritikoena eta non arazo fisiko edo buruko bereziki agertzen direnak, oso zail izanik gainditu ahal izatea.
Zurriolako zeharkaldira norabidean eta behin etxeen babesetik ateraz, haizeak orain ere bortizki erasotzen digu, hotz sentsazioa handituz, naiz ez den nahikoa nire helburutik baztertzeko. Atzean utzi dut 3:15 orduko taldea eta bakardadean bidea eginez noa, borroka nirekikoa da eta egia esan, nire sentsazioez baliatuz korrika noa denbora ezertarako inporta barik, gainera, inoiz ez dut erlojua eramaten eta gaur ez da ezberdina. Behin Antiguoko kaleetan Unibertsitatera zuzentzen ditut pausoak, euria etengabe erortzen ari da eta horrek zail egiten du bero mantentzea, dena den,  aukeran bero itogarria baino nahiago.
Azken biribilgunera bidean azken kilometroei ekiteko, kontrako aldetik 3:00 orduko pankarta pasatzen ikusten dut, bertan doan taldean lagun batzuek doaz eta animoak ematen dizkidate. Ez dut bururik galdu nahi eta nire gorputzak bidaltzen dizkidan sentsazioei egiten diet kasu, ezin dut beste ezer egin edo hobe esanda, ezingo nukeen besterik egin. Berriz ere 38 km adierazten duen kartel aurretik pasa nahiz eta orain bai, eginak ditut, sentsazioak aurreko itzulikoak baina hobeak dira. Donostiako kaleetan, eguraldi txarra egon arren, jende asko dago eta animoak, txaloak eta garrasiak ez dira falta. Beti gogoratuko dut atseginez Suhiltzaileen aurretik pasatako unea, kamioien bozina eta sirenak gogor astindu dituzte gu pasatzean.

Amara ingurura gerturatzen noa, urrutira Anoetako estadioa ikusten dut, helmuga eta maratoiaren bukaera. Estadioan sartzea besterik ez dela geratzen pentsatzen dut eta azkeneko 300 m korritu, bat batean eta zoritxarrez, ez dela horrela kontura nahiz, inguruan dagoen futbol zelai txikiari bira eman behar zaio. Hortzak estutu eta arrastoak segituz aurrerantz noa, seguruenik nire atzetik datozenak ere zuzenean estadioan sartzea izango zuten helburu. Azkenean atetik pasa eta estadioko pistan korrika noa, harmailak hutsik daude eta apenas dago jende pixka bat helmuga inguruan. Jendez gainezka dagoen estadio batetan sartzeko zortea izatea ahaztezina izan behar du zalantzarik gabe, milaka eta milaka pertsona  garrasika eta txaloka bat bertara sartzen deneko unea hunkigarria behar du izan eta jakina, inoiz bizitzerik izango ez dudana. Helmuga beste aldean ikusten dut eta bertara zuzentzen nahiz adrenalina tope eta erritmoa handituz, lehenbailehen iritsi asmoz.
Helmuga zeharkatu dut, maratoia bukatu dut, nork esango luke. Mugitzen jarraitzen dut esfortzua errekuperatu asmoz, ez bai da ona golpetik geratzea. Bat batean Marijo niregana etortzen ikusten dut,bera da nire jarraitzaile sutsuena, eta konplizitatez besarkatzen gara, ez nuke esango zein dagoen kontentuago. Ez dakit eta gainera ez zait batere axola egin dudan denbora  42,195 m burutzeko, orain konforme nago bukatzeko aukera izateagatik eta gainera, nola bukatu ere. Lasterka hasi aurretik berezia zela pentsatzen banuen ere, behin bukatu eta gero ziurtatu dezaket ala dela. Eguraldi txarra izanagatik jendea kaleetan zegoen, beraien animoak momentu txarretan asko lagundu dizkigute eta askoz ere eramankorrago egin dute egin behar izan dugun esfortzu itzela.

 

Datu teknikoak

Gureak eta beste batzuen Cookie-ak erabiltzen ditugu, webgune honen erabiltzaileen nabigazioaren analisia egin ahal izateko.
Nabigatzen jarraitzen baduzu, onartzen duzula suposatzen dugu. Nahi izanez gero, konfigurazioa aldatu edo informazio gehiago jaso ahalko duzu hemen.