Desiratutako Weisshorn tontorraren ekialdeko ertza

Capra Alpina(e)k idatzia.
1105
bisita

Weisshorn lehen aldiz 1861eko abuztuak 19an igo zuen John Tyndall-ek. Weisshorn eta Cervino azpisekzioaren barnean sailkatzen dute, mendi multzo honetako tontorrik altuena delarik bere 4506 metrorekin. Askorentzat, Matterhornen silueta ezaguna gutxiesten bezala, Alpeetako tontorrik ederrena dela diote (eta batek baino gehiagok mundukoa ere esango luke); bere ohiko bidea mendilerro osoko zailenetarikoa da; honetaz gain, 3000 metro baino gehiagoko desnibela gainditu behar da, oso forma onean eta guztiz aklimatatua egotea komeni delarik. Guzti honek Alpeetako tontor desiratuenetakoa bihurtzen du, non azkar mugitzea ezinbestekoa egingo zaigun gure helburua lortu ahal izateko.


 

Weisshornhute aterpetxera igoera:

Igoera Randa herrian hasten da, Valais kantoian. Herri honen hasieran dagoen errotondako eskulturan mendi erraldoiaren errepresentazio bat aurkitu ahalko dugu. Kotxea tren geltokiko aparkalekuan utziko dugu, eta aparkatzeko baimena informazio bulegoan eskuratu beharko dugu.

Ibilbidea zubi bat zeharkatuz hasten da. Ondoren, Eien izena duen alde-batera-utzitako etxe multzo batetik barrena sartuko gara, beti kartelak jartzen duena jarraituz. Berehala topatuko dugu zigzagean pinuritik igotzen den bidea, hego-mendebalderuntz. Maldak ez du deskantsatzeko aukerarik ematen, eta gelditu gabe gainditzen du Weisshornhutera dagoen 1600 metroko desnibela.

Pinudi honetatik barrena doan bidea zoragarria da. 1970 metroko altuera harrapatzen dugunean, basotik irten eta Rötiboden izeneko aterpetxearekin topo egiten dugu, non iturri polit bat duen zerbait edan eta jan ahal izateko.

5 ordu ondoren, Weisshornhutera iritsiko gara. Weisshorneko glaziar bailarako hegal batean eraikitako aterpetxe pintoresko bat, 2932 metrotara. Udan gordea dago, baina irailetik aurrera sukalde eroso bat du logela handi batekin batera, zaku beharrik gabeko gauak pasakotzeko mantak bilatu ditzazkegularik. Jangelako sarreraren eskuinetan, eskailera azpian, igoeraren krokisa aurkitu dezakegu. Argazkia atera genion eskuragarri eduki ahal izateko edozein momentutan (eskuineko zutabean duzue zintzilik).

Weisshorn-eko tontorra oso desiratua izan arren, ez du bere bizilagun Cervinok duen fama. Ondorioz, jende kopuru murritzagoa ere badu. Aterpetxean 6 bikotek lo egin genuen: Gidari batek bere bezeroarekin, indartsu zegoen adin bereko neska gazte bat; zaharragoa zen beste gidari bat, esperientzia asko zuela zirudien bezero batekin; bikote bat, sokakideak izateaz gain, bikote sentimentalak zirelarik; adin ertaineko eta determinazio askoko bi mutil; eta, azkenik, bakarrik marginatzen zen tipo errusiar bat.

 

Ibilbidearen deskribapena Weisshornhutetik tontorrera:

Goizeko 3retan jarri ginen martxan. Ibilbideak aterpetxea inguratzen du errelojuaren zentzuaren aurka, iparmendebalde norantzan, sarreran dagoen iturriaren gainetik. Norabide kardinal berdina jarraitu bidegurutze batera iritsi arte. Guk goitik zijoan bidea hartu genuen, baina behekotik joatea logikogoa dela iruditzen zaigu, itzultzean hitoek eta ohin-arrastoek bertatik jetsi baitziguten.

Ibilbidearen zati hau, aterpetxetik hasi eta mendiaren bizkarraren hasierara doana, aurreko egunean, egunez, egitea gomendatzen dugu, hurrengo egunean, frontalaren argiarekin bakarrik orientatzea ez baita erraza izaten. Zati nahasiena dela iruditzen zaizu, glaziarra zeharkatu behar baita eta ohin-arrastorik gabe ez delako erraza izaten bidea aurkitzea.

Bizkarreko hormaren ahultasuna ur etorri txiki bat jeisten den eta zigzag bitxi bat duen kanal batean aurkituko dugu. Soka finko batzuk emango diote hasiera pasarte honi. Hitoak erreferentziatzat izango ditugu momentu oro. Zailtasun hau gainditzen dugunean, mendiaren hego hormara doan bizkarraren gainean egongo gara, 3430 metrotara. Elurra egonez gero, kanal erditik igo ohi da. Gure kasuan, ertzetik jo behar izan genuen. Zati gehiena zailtasun gutxiko bloke handiez osatutako ibilbidea da (I-II). Eskalada honen erdikaldean, plaka etzan baten ondoren, tximinia motz batean sartzen gara (III+). Hasi eta hiru metrotara, trabesia txiki bat egin beharko dugu parez-pare dugun blokearen ezkerretara ateratzeko. Goran bilkunea dago instalatuta.

Igotzen jarraituko dugu, beti sobatzetik, blokeak inguratuz, irtenguneak eskalatuz eta granitozko plakak gurutzatuz. Weisshorn-eko hego hormatik metro gutxitara, ertzaren eki isurialdera pasa, eta zailtasun gabeko kanal bat (II+) igo beharko dugu, sorbalda gainean kokatzeko.

Behin hona iristen garenean, hormaren azpian aurkituko gara, eta ezkerreruntz trabesia bat egingo dugu, hitoak dauden eta nabarmena den bide bat jarraituz. Segituan topo egingo dugu parez-pare 25 metroko beste tximinia batekin (III). Erraz gainditzen da, mailakatuta baitago. Bilkune bat du irteeran.

Hemendik aurrera ez da erraza bide konkretu bat jarraitzea. Bloke eta arroken malda kaotiko batetik nabigatzen jakin beharko dugu. Hitoak badaude eta bide errezenetik eramaten saiatuko dira. Geure bide propiotik jarraitzea erabakitzen badugu, konpromezua ez da horrenbestekoa, ez baitugu inongo momentutan eskalada zailik aurkituko. Orokorrean, zailtasun konstanteko igoera (II) aurkituko dugu, hormako pasagune errazenetatik bideratzen saiatuko garelarik ertz ikusgarrirarte, Breakfast Place deituriko puntuan 3914 metrotara, hain zuzen ere. Hemen, 3 ordu generamatzan bizkarrean.

Momentu honetan hasten da eskaladako zati interesgarriena. Gomendioak beti berdinak dira: ez barneratu hemendik barrena denboraz ondo ez bagoaz eta horrelako eskalada "aereoetan" ohituta egotea aldez aurretik, zailtasun askokoak ez izan arren, esposizio gradu altua baitute. 

Ertzaren sarreran, pare bat metro jetsi behar dira helduleku gutxirekin. Segituan konturatzen gara jardueraren konpromezuan. Honetaz gain, aurreko egunean elur kapa fin batek estali zuen malkor guztia. Berehala azaltzen da gure parean tente-tente lehen orratza, zuzenean gainditzen dugularik (III/A0) soka finko bati tira eginez. Jetsierarako, orratz guztiek uztaitxoak dituzte rapelatu ahal izateko.

Esposizio handiko ertzetik jarraituko dugu bloke batekin tupust egin harte eta ezker partetik gaindituko dugu (II+). Eskuin aldetik sartuko garen bigarren orratzera (III) iritsiko gara eta diagonalean kontrako alderuntz igoko dugu, azken metrotxoak parez-pare hartuz. Pare bat iltze ditu pausu hauek babesteko. Metro batzuk jarraitu (II) zintzilik dauden blokeak saihestuz eta hirugarren blokearekin aurkituko gara. Honek ere iltze batzuk ditu. Zuzen sartuko gara eta metro gutxi batzun baitan, ezker hormatik amaituko dugu.

Azken zatia ipar isurialdetik egingo dugu, errazagoa dirudiela, baina elur kapa izoztu batek estaltzen duela dena. Honek azti egotea behartzen digu. Bloke granitikoak amaitzen dira eta elur ertzari ematen diogu hasiera. Puntu honetan jazten ditugu kranpoiak, pioleta eskuan hartu eta soka motxilan sartzen dugu. Aurretik azken elur malda dugu, hasieran estua, baina pixkanaka zabalduz doana. Altuerak, desnibelak eta eskaladaren konpromezuak geldi-geldi kontsumitzen gaitu; honen ondorioz, ez gara gai hamar pausu jarraian emateko. Esfortzuen artean arnasa hartzeko geratzen garenean, paisaia ikusgarria begira geratzen gara zur eta lur. Paregabea!

Aldapa hura ez zela sekula bukatuko uste genuen eta nekeak jada utzi zituen batzuk betirako atzean. Zaharren bikoteak buelta hartu zuen azken metro haietan. Ordu batzuk lehenagotik ere bazen bikote gaztearen pista galdu genuela baita. Errusiarra gure itzaila bailitzan zebilen. Aurretik, jada tontorrean, gidaria neskarekin eta determinazio askoko bi mutilak zauden. Bagenekien gu izango ginela hurrengoak, baina indar faltak gure iritsiera atzeratzen zuen.

Malda neketsua gainditu ostean, azken oztopoa gainditu behar genuen: tontorrean amaitzen zen eta mixtoan zegoen harri blokea. Ezkerrera trabesia egin (II+) balkoi batera igotzeko. Ondoren, bideak kontrako norantzan jarraitzen zuen, iparraldera, irtengune batzuk gaindituz (II). Elurrez estalitako eskailera moduko bloketxoak igo eta trebetasun pixkatekin pare bat metroko paretean sartutako harri bat (III) gainditu behar da. Hemendik, minutu gutxira eta beste konplikaziorik gabe, Weisshorn-eko tontorrera iritsiko gara 7 orduko jarduera baten ostean. A ze mendi puska! Eta a zer nolako gozamena!

Gure atzetik iritsi zen errusiarra, bakar-bakarrik. Eta oso kontentu zegoela jakinarazi zigun, bere modura, noski. Eskua eman zidan eta irripar txiki bat zuela aurpegian iruditu zitzaidan.

Desiratutako tontor honetatik bere anai txikiak ikusten genituen: Cervino, Zinalrothorn, Obelgaberhorn, etab... Baina gure mendia erabat elegantea da. Ez da beste inorren aurren makurtzen, bere silueta eta izaera Alpe guztietako politenetakoak baitira dudarik gabe.

 

Jetsiera:

Orratz bat, blokeren bat edo elur maldarik gainditzen genuen bakoitzean, konsziente ginen jetsi beharreko zailtasunak pilatzen ari ginela. Guzti honek geroz eta motelago jeistea behartu eta akats larriren bat egiteko aukerak areagotzen dizkigu. Beraz, arreta guztia gutxi izan zen jeisteko orduan eta bilkune guztiak erabili genituen rapelatzeko, nahiz eta honek geldoago joatea behartu.

Tontorretik 30 metroko rapel bat egin genuen sokaren azken milimetroa ere erabiliz. Hemen elurretan kokatu ginen berriz. Soka jasotzean, mutur bat nonbait korapilatua geratu zitzaigun eta 10 bat metro igo behar izan genituen berriz hura eskuratzeko.

Zuhurrak izan ginen elur maldan, batez ere nahiko tente jartzen zen gune batean izotz zatiren bat zegoelako; gainera, grieta bat ere inguratu behar izan genuen.

Ertzaren zatian ere rapelak egin genituen uztaitxoak zeuden leku guztietan. Gainontzeko guztia ensablean jararitu genuen, segurtagailu flotanteak jarriz esposizio handiko guneetan.

Jetsiera erabat nekagarria izan zen. Jeisten igotzen bezain beste denbora behar izan genuen. Guztira, 7 ordu aterpetxera berriz iristeko. Horixe zen errusiarrak esan zigun lehe gauza berriz bertan ikusi ginenean. Horri kotxeraino jeisteko behar izan genituen beste 2 ordu gehitu behar zaizkio, guztira 3100 metroko desnibel negatiboa osatuz.

Errusiar nazionalitateko pertsonaia honek ibilbide guztia bakarrik egin zuen. Eta ez zuen sokarik eraman. Dena eskuz jetsi zuen. Ez da zaila, baina konpromezua areagotzen du. Ausardia eta buru hotza eduki behar dira. Batez ere, estres eta konpromezu momentu hoiek beste inorrekin konpartitzeko aukera ez dagoelako. Dudarik gabe, admirazio osoa diot tipo honi.

Datu teknikoak

  • Ibilbidea: Weisshorn Ekialdeko Ertza
  • Igoera data:2018-08-14
  • Desnibela:1.600 m.
  • Kokapena:Alpeak
  • Kategoriak : Ertza, Eskalada klasikoa, Kranpoiak, Mixtoa, Oinezko igoera
  • Zailtasuna:AD+ (Konpromezuko ertza)
  • Harri eskaladaren zailtasuna:IV
  • Korridorearen graduazioa:45º
  • Hasiera puntuan amaitzen da:Bai
  • Iristeko denbora:5 ordu aterpetxera
  • Nola iritsi:Randa-ko tren geltokitik, aparkatzeko tiketak turismo bulegoan erosiz.
  • Igotzeko denbora:7 ordu tontorrera
  • Jeisteko denbora:7 ordu + 2 ordu
  • Ezaugarriak:Bide luzea, desnibel handikoa, arrokan nabigatzen jakin eta esposizio handiko eskaladatan ohitua egon beharrekoa.
  • Materiala:30 metroko 2 soka bikiak, kaskoa, kranpoiak, piolet 1, Alien semaforoa eta bagak batzuk.
  • Garaia: Uda
  • IBILBIDEAREN DATU GUZTIAK IKUSI
Gureak eta beste batzuen Cookie-ak erabiltzen ditugu, webgune honen erabiltzaileen nabigazioaren analisia egin ahal izateko.
Nabigatzen jarraitzen baduzu, onartzen duzula suposatzen dugu. Nahi izanez gero, konfigurazioa aldatu edo informazio gehiago jaso ahalko duzu hemen.