Transgrancanaria

Capra Alpina(e)k idatzia.
2073
bisita

Transgrancanariak La Palma uharteko Playa del Ingles egoan eta Playa de las Canteras iparrean elkartzen ditu, horretarako uharteko mendizerra guzia iraganez, bere gailurra Pico de las Nieves (1939 m.) izanik. 123 kilometroko lasterketa bat da eta gainditu beharreko desnibela 14.600 m.

0m. Lasterketa martxoak 3 larunbata hasten da gau erdian. Haizeak gogor astintzen du Ingelesen hondartzan eta bertan gaudenak oso babesturik goaz. Irteera ematen diguten bezain laster hondartza hertzera harrapatzen saiatzen nahiz, bertako area gogorragoa denez korri egiteko errazagoa delako. Hondartza oso luzea da baina konturatzerako farora iritsi eta eskuinera biratu dut.

Ordurako haizea ez dut nabari eta irteeran jantzi behar izan dudan arropak traba egiten dit eta gelditu beharra daukat kendu ahal izateko. Lasterketa erreka lehor batetik doa eta kilometro batzuek aurrerago, bertatik ateratzen gara lurrezko pista batera. Halakoa da aurretik daraman jende pila, altxatzen duten hautsak arnasketa ere oztopatzen dit.

Pistak ez dirudi desnibel handiegia duenik, baina hankak dagoeneko kexu dira. Gau iluna da eta ilargia zenbait lekutan ikusten ez denez, ez dit batere laguntzen. Iluntasuna hausten duen bakarra nire frontala da baina ikus dezakedana oso mugatua.  Bat batean aurretik ditudan  lasterkariak gelditu dira eta azkar konturatzen nahiz zergatik. Nire aurrean pista zakarki gorantz doa eta sigi-saga batzuek, berriz ere, barealdia ekarri dute La Degollada Ancha (445 m.). kilometroak eginez noa pixkana ba da ere eta bat batean pista berantz hasi da, badirudi igotako guzia jaitsi beharrean nagoela. Kilometro eroso batzuk egin ditut Ayaguares urtegi arte (30 km), igaro behar ditudanetik lehena eta bertan hornidura postua.

Ayaguares (310 m.) atzean utzi dut. Bideak goranzko joera hartu du eta lasterketako lehenengo oztopo handia nire aurrean dut. Denbora asko eramaten nauena, aldapak ez dirudi inoiz bukaerarik duenik , gainera nire frontalaren argia baina aruntzago ikusterik ez daukatenez, oraindik ere nekezagoa egiten dit igoera. Aldapa bat igotzetik bukatzen dutenean azkena izango den esperantza daukat, baina beti gertatu oi den bezala, aldapa baten atzetik beste bat etortzen da, eta beste bat, eta … azkenean egi bihurtzen da eta dagoeneko Degollada de la Manzanilla (1186 m.) ikusten dut eta bizi-bizi bertara noa.

Denbora gutxi barru berantzako norabidea daraman aldapak, Tunte (42 km) herrira eraman nau. Bertan bigarren hornidura postua dago. Beti izaten da pozgarria honelako lasterketa luzeetan  jende ezaguna ikustea eta nik suerte handia daukat nire emaztea bertan dagoelako nire zain. Jan eta edan ondoren, muxu bat eman diogu elkarri eta bideari jarraitzea pentsatu dut. Herritik atera bezain laster, pista oso ere polit batetik berriz ere gorantz noa pinu eta harritzar batzuek zeharkatuz, aldapa ba dago baina uste baino hobeto noa.

La Cruz Grande mendatera iritsi naiz (1250 m.), ezkerreko pista bat hartzea behartu didate, eskuinekoa 92 km. dituen lasterketakoentzat zabaldurik bai dute. Nire bidea jarraituz, behin gora, behin behera pinudi batetik, aldapa behera hasi naiz, lasterketa eroso egin daiteke bertan eta kilometro batzuek eginez Chira urtegian uzten dit (905 m.). Lasterketako bigarrena. Denbora batez bideak gorantz egiten du Lomo de la Palma-ra (968 m.) iristen delarik, ondoren bat batean  berantzako bideari ekiten dio Soria urtegira (529 m.), lasterketako hirugarrena eta azken aurrekoa. Eguzkia goian dago eta dagoeneko bero egiten du, ondorioak pairatzen hasia naiz.eta beste lasterkariak ere. Antolatzaileak jarri dituzten hornidura postuetatik at ez dago edateko urik lortzerik eta motxilan daukatena dagoeneko bero dago eta edatea gustukoa ez ba dut ere, edatea beste erremediorik ez dut deshidratazioa saihesteko bai eta ere karranpak.

Errepidez zati bat egin dut mendi bide dotore bateraino, bertatik gorantz noa sigi-saga batzuek eginez oso azkar altuera irabaziz. Ibiltzeko tarte eroso eta polita da. Lur bide batetik jaitsiera motz bat egin dut eta Cruce de la Data (963 m.) iritsi ere, bertatik errepidea erabiliz Las Niñas urtegiko hornidura postura zuzenean (62 km.), lasterketako azkena. Hemendik aurrera hasten da lasterketako zatirik gogorrena.

Aserrador (1480 m,) igoera da seguruenik lasterketako aldapa gogorrena, mendi bide dotore eta tente  batetik ekiten diot eta sigi-saga ugari eginez, altuera azkar lortzen dut.  Arnasa hartzeko arazoak ditut, eguzkiak estu hartu nau eta pinudi batetik joan arren, beroa itogarria da. Behin gailurra iritsi eta bidea berantz doa Degollada Hoya La Vieja (1403 m.), arretaz ibili ezean galtzeko arriskua dago, neuri gertatu zaidan bezala, baina laster zuzendu dut nire norabidea. Errepidera iritsi naiz eta zeharkatu ostean hornidura postu berri bat aurkitu dut (71 km.).

Hemen hasten da Roque Nublo-ren igoera. Gora eta behera goaz hasieran, ondoren goranzko joera garbi batekin mendi bideak altura irabazten du. Asko kostata izan ba da ere dagoeneko lepora iritsi naiz eta ezkerrera jarraituz Roque Nublo-ra igo (1745 m.), Harrizko monolito eder bat da gailurra.

Kontrola bere magalean dago eta bertatik pasatuz berriro ere leporaino jaitsi behar dut, igotzeko erabilitako bide berbera erabiliz. Pistaz jarraitzen dut behera errepidera iristeko, La Goleta (1580 m.) eta behin zeharkatuta hurrengo hornidura postura iritsi naiz. Izotza eskaintzen didate eta dudarik egin gabe hartu eta kantinploran sartzen dut ura fresko mantendu dadin. Eskertzekoa da, ur beroa ez bai da oso atsegina edateko.

Ibilbideko mendi garaiena igotzeko momentua iritsi da Pico De Las Nieves. Igoera hasi dut eta aurreneko zatia oso konplikatua da. Altura hartuz noa eta eskalatu egin behar da, ez da oso zaila, baina badaezpada ere soka tinko bat dago bertan lagungarri izan dezan. Segidan orekatu egiten da bidea Degollada de los Homos iristean (1720 m.). Zati hau oso lasaia da eta laua izatetik aparte beherakako tarteak ere ba ditu. Azken aldapa gogorraren azpian nago eta luzea ez ba da bai oso gogorra. Kostata ba da ere Pico de las Nieves-en inguruan nago (1939 m.). 20/30 minutu jaisten ditut eta Garañon-era iritsi (1671 m. eta 81 km).bertan hornidura postu berezia dagoelarik. Poltsa bat daukat nire izenean arropa lehorrekin aldatu ahal izateko. Jan eta edan egin dut, ez askorik eta atseden hartu ondoren bidea jarraitzeko, berriz ere, prest nago.

Pistaz noa aurrerago mendi bidea bilatu duten arte eta bi aldapa handi igo eta gero, beherakada eroso batek Cruz de Tejeda (1515 m.) mendatean uzten dit. Bertan ere nire emaztea zain daukat eta muxu batekin agurtu gara.

Errepidea gurutzatu dut eta mendi bide batetik noa gorantz Cruz Chica (1612 m.) gainditzeko. Behin beste aldean aldapa behera azkar batek Teror herrira eramaten dit (588 m.). Denbora gutxian desnibel handia jaitsi dugu. Bertan hurrengo hornidura postua dago eta emaztea ere ez da falta. Dagoeneko 100 km. Egin ditut eta ez zait asko gelditzen. Jan eta edan ondoren  herria zeharkatu eta bi km. Errepidez egin ditut (kontuz ibilgailuekin) eta ezkerretara  bira eginez Finca de Osorio-n sartuko naiz (675 m.). Aldapa gogor bat igotzen hasi naiz eta asko kostatu bazait ere lortu dut gainditzea. Denbora luzez ubide baten parean noa bertatik Las Palmas dagoeneko ikusten delarik. Iluntzen hasi da eta aurrerago frontala piztu beharrean nago hankak non jartzen ditudan jakin ahal izateko.

Aldapa zorabiagarri batek pista, bidexka, errepide eta mendien zehar infernuraino eramaten dit (hiri handi guziak gordetzen duten ezkutuko trastelekua). Sakan batera Barranco del Pino (194 m.). Kilometro batzuetan harriztatutako leku batetik, ezer ikusten ez delarik eta oso zail egiten zaidana. Bi malkarren tartean noa eta ez dut bizi arrastorik ere ikusten. Hemendik bakarrik ibiltzeak gauez eta gainera bakarrik ez da oso gomendagarria inorentzat. Pixkanaka ba da ere sakana zabaltzen doa eta azkenean bizi arrasto bat ikusi dut urrutian. Tenoya da (116 km.) eta ara noa. Hemen dago azken hornidura postua.

Azken igoera bakar bat gelditzen zait, luzea eta oso pikotxa ez izan arren, oso astuna egiten da bertatik igotzea egin ditudan kilometroak kontutan izan da, Los Giles (265 m.). Azkenean gainditzea lortu dut eta bertatik helmuga non dagoen antzematen dut. Dagoeneko kilometro bakar batzuk falta zaizkit eta nekea ahaztuz jaitsiera azkar bat egiten dut errepidez. Las Palmas-eko sarreran nago eta Las Canteras hondartzako pasealekura iritsi ere.

Azken 500 metroak emozioz beterik egiten ditut, nire emaztea ere bertan dago eta Alfredo Krauss auditorioan helmuga dagoenez bertara noa. Helmuga (123 km.).

Azken metroak zirraragarriak eta oso atseginak izan dira eta bizitzeagatik bakarrik hainbeste kilometro egiteak pena merezi du. Ibilbidearen zailtasuna ahaztu egin daiteke egiteak sortzen duen poztasunekin. 22h.55, behar izan ditut balentria egiteko eta normala denez nire ingurukoekin ospatzen dut, bereziki nire emaztearekin. Esperientzi ahaztezina izan da.

Datu teknikoak

  • Ibilbidea: Transgrancanaria
  • Luzera:123.000 m.
  • Desnibela:14.600 m.
  • Kokapena:Bestelakoak
  • Kategoria : Traila
  • Leihaketa:Bai
  • Nola iritsi:Maspalomas El Ingles ondartza (Gran Canaria)
  • Igotzeko denbora:22h.55´
  • Ezaugarriak:Lasterketa luzea. Fisiko zein mentalki ondo prestatua egon behar dena.
  • Materiala:Motxila, bi frontal, manta termikoa, ur litro bat, jana, arropa, pilak, telefono mugikorra.
  • Garaia: Udaberria
  • IBILBIDEAREN DATU GUZTIAK IKUSI
Gureak eta beste batzuen Cookie-ak erabiltzen ditugu, webgune honen erabiltzaileen nabigazioaren analisia egin ahal izateko.
Nabigatzen jarraitzen baduzu, onartzen duzula suposatzen dugu. Nahi izanez gero, konfigurazioa aldatu edo informazio gehiago jaso ahalko duzu hemen.