Mont Blanc - Aita Santuaren bidetik

Capra Alpina(e)k idatzia.
11650
bisita

Hilabete asko abentura hau prestatzen egon eta gero azkenik gure ametsa egi bihurtu behar da. Chamonix aranera gerturatzen goazen heinean gure antsietatea eta urduritasuna handitzen doa. Mont Blanc urrunean ikusten dugunean ditugun sentipenak esanezinak dira, gure eskuetatik hain urrun zirudiena egi bihurtzen ari baitzen. Azkenik mailaz igotzeko aukeran geuden, Pirineista izatetik Alpinista izatera pasaz.

Gure asmoa zera da: Val Veny Italian dagoen aranetik gerturatu, Miage glaziar zirraragarria bere arrotik zeharkatu eta Aiguilles Grises maldetatik Gonella aterpetxera iritsi bertan gaua pasatzeko. Hurrengo egunean goiz jaiki eta Dòme glaziarretik Pitón de los Italianos gailurrera igo. Ondoren, Bosses ertzetik Mont Blanc tontorrera iritsi eta, azkenik, El Gouter eta Tète Rousse aterpetxetik jeitsi.

Oso larri gaude prestakuntzak eginez. Behin eta berriz errepasatzen dugu material guztia ea ez zaigun ezertxo ere ahaztu, hori ez bailitzateke ona izango goazen lekura joanda. Mont Blanc tunela zeharkatzen dugu eta behin Italiako lurretan Courmayeur herri polit eta bitxira zuzentzen gara, baina iritsi aurretik eskuinera bira eginez Val Vény aranerako bidea hartzen dugu goruntz. Kotxea bidean aurkitzen dugun oztopo baten inguruan uzten dugu (1700 m.). Zortedun gara, furgoneta banatzaile batek oztopoa pasa behar baitu goiko aterpetxera elikagaiak igotzeko eta ea guri bidearen amaierara eramaterik baduen galdetu diogu. Bi kilometroko bidea kentzen digu Combal lakura bitartean (1950 m.) 0h.

 

Poste adierazgarri batek norabidea adierazten digu eta 4h.05´beharko ditugula Gonella aterpetxera iristeko irakurtzen dugu. Presarik ez dugunez lasai hartu dugu inolako esfortzu extrarik egin gabe, ez diezagun hurrengo egunean faktura pasa. Miage lakura doan bidea hartzen dugu eskuineruntz eta Combal taberna aurretik pasatzen gara, non berriztatze lanak egiten ari diren. Zelai bat eta gero malda txiki bat eskalatzen dugu morrenaren gainera iristeko. Marka horiei jarraituz harri eta bloke handiz estalita dagoen Miage glaziarreko morrenan sartzen gara. Harri hauek ibiltzea asko zailtzen digute.

Gutxinaka bada ere, morrena erdialdera goaz mugarriak jarraituz eta tarteka azaltzen diren arrasto horiei segituz. Apenas puntu txiki batzuk besterik ez gara glaziar eta inguruko mendien handitasunean; benetan zirraragarria da. Nire botekin arazo bat izan dut abenturaren norabidea erabat aldatu dezakeena: botaren zorua askatu zait. Zapatilak jaztea beste aukerarik ez dut, botak motxilan zintzilikatuz. Aurrerago, aterpetxean erabaki beharko dut zer eta nola egin hurrengo egunean aurrera jarraitu ahal izateko.

Bi ordu pasa ondoren morrena igarotzen, bihar igo beharko dugun Dòme glaziarraren parera iritsi gara. Aiguilles Grises oinarrian gaude (2600 m.) 3h.30´. Zur eta lur gaude ikusten dugunarekin. Zirraragarria da benetan. Hau ikusteagatik bakarrik merezi du hona etortzeak. Gure eskuinera biratzen dugu goruntz doan bidetxur estu bat bilatu arte. Zeharka, balkoi eta arroka ezegonkorren artetik pasatzen gara. Laster iritsiko gara Aiguilles Grises menditik jaisten den ezproi batera, zeharkatzea kostatzen zaiguna. Uhar bat pasa eta mendate txiki bat igotzen dugu burdinezko eskailera bat tarteko dela. Aurrerantz kateak ere badaude eta Vía Ferrata bat dirudi hemendik aterpetxerainoko bideak.

Sigi-saga igo behar dugun aldapa batek bi elurtegietaraino eramaten gaitu. Hauek zeharkatuz azken arroka irtenuneraino iristen gara, Gonella aterpetxera eramango gaituena, burdinazko eskailera eta kateen laguntzaz (3071 m.) 6h.20´. Egun eguzkitsuak Dòme glaziarreko serak beldurgarriak ikusteko aukera ematen digu, gure azpian baititugu. Afaldu aurretik Beñat, Unai eta ni glaziarraren sarrera ikustera joan gara, Piton de los Italianos igoerarekin batera. Ordu batzuk geroago igo beharko duguna. Ea badugun zerbait lo egiterik!

Iratzargailuak gauerdia baino lehen jo du. Dagoeneko jendea prestatzen ari da eta gela txikiaren barruan mugimendu asko dago. Eskerrak aurreko egunean motxilak prest utzi genituen. Gure gosariaz at, besteek utzi dutena ere jan dugu, eguna oso luzea izango baita. Hamabost minutu pasa dira gaueko hamabietatik eta ibiltzen hasi gara jada. Glaziarraren sarreran berriz ere denak elkartu gara kranpoiak jarri behar baititugu. Botaren zorua Ionek utzi didan zinta batez lotu dut, gainera Unairi polainak aldatu dizkiot bere bota estaldurengatik eta orain dena kranpoiekin lotzen dut, nahikoa izatea espero dut!. Bi sokada osatu eta igotzen hasi gara abiadura onean.

Gutxinaka bada ere, pala aldapatsua gaindituz goaz, tartean dauden pitzadura guztiak saihestuz. Gure aurretik doazenen arrastoa jarraitzen dugu. Pala amaitu ostean, ertz arrokatsura iritsi gara. Zailtasun mugatua duen eremu mistoa pasa ondoren, Piton de los Italianos gailurra igo dugu (4002 m.). Altuera arazoak sentitzen hasi gara eta denek ez dute pausua jarraitzeko aukerarik. Bionnasay ertza igaro dugu Dòme de Goùter gainditu arte. Bere tontorra oso gertu utzi dugu gure ezkerretara eta Dòme lepora iritsi gara. Eguna argitzen hasi da jada eta zerumuga oso polita aurkezten zaigu, lehenbiziko argi izpiekin mendi tontorrak asko bereizten direlarik.

Urrutira jendez gainezka ikusten dugu Bosses ertza; ez da harritzekoa, eguraldi txarreko egun batzuk eta gero denak ados jarri gara gaur gailurra igotzen saiatzeko. Ibilbide lautik goaz oinez azken aldapa tentera iritsi baino lehen. Honek Vallot aterpetxera eramaten gaitu (4362 m.) 5h.45´. Ion eta Garazik osaturiko sokada oso atzera dator eta Unai jaisten da beraiei laguntzera Vallot aterpetxera igotzeko. Behin denak batera bi sokadak orekatzea pentsatu dugu. Hartan, aukera gehiago izango ditugu gailurrera iristeko. Denbora bat geldi egon eta gero Bosses ertz dotorea igotzen hasi gara. Bide arruntekin elkartu denez gure bidea Dòmeko lepotik aurrera, jende zirkulazioa asko handitu dela nabari dugu.

Gutxika-gutxika eta arnasketa berreskuratzeko geldialdi batzuk tarteko, Mont Blanc gailurrera iristen gara (4808 m.) 8h.45´. Emozioa izugarria da, gogo biziz besarkatzen gara eta umeak bagina bezala negar egiten dugu. Adrenalina eta tentsioak, euforia eta poz neurrigabeari lekua uzten diote. Norberak ondo daki ona iristea zenbat esfortzu kostatu zaion eta, horregatik, gurekin ez dauden askorekin gogoratzen gara. Denbora bat hartzen dugu gozatu eta bakoitzak bereganatu dezan zer egin berri duen. Nork esango luke, ikusi dezakegun edozein gauzaren gainetik gaude eta ikuskizuna paregabea da. Beñatek ikurrina atera eta gailurrean jartzen du, momentu batez gailurra gurea baita! Jan eta edan ondoren argazkiak ateratzen pasatzen dugu denbora bat; bai inguruari eta baita guri ere, pena izango litzake egindakoa egin eta gero konstantziarik ez izatea.

Ordu bat pasa da iritsi garenetik eta berantz abiatzen gara igo dugun Bosses ertzetik. Jende ugari gurutzatzen dugu gailurra zapaltzeko asmoz. Dena den, askok eta askok ez dute aurpegi onik ezta indar handiegirik ere. Igotzen pasa dugun baina denbora gutxiagoan lortu dugu Vallot aterpetxeko zelaira jaistea. Gure hurrengo helmuga Dòme de Gouter lepoa da eta behin bere parean eskuinerantz jarraitzen dugu, ezkerretan igotzeko erabili dugun Aita Santuaren bidea utziz. Goranzko zeharkaldi batek malda lasai batzuetatik bizkarra pasatzera eramaten gaitu (4260 m.).

Ibiltzen daramatzagun orduak nabariak dira eta gehiago elur bigunetan ibili behar izanez gero, nahiz eta jaisten izan. Aldapa tente bat jaisten goaz Aiguille de Goúter-eruntz, pitzadurak saihestuz eta lau tontor txiki igaroz. Aterpetxera iristean, kanpin lautada baten ondotik pasatu gara, non dena dendaz beteta dagoen. Aterpetxe zaharra ertzaren azpialdean dago. Honen ondoan ari dira aterpetxe berria egiten. Honen bila goaz baina oraindik itxita dagola konturatzean, atzera egin eta zaharrera joan beharrean aurkitzen gara 13h.05´.

Gainezka dago, jendea nonahi aurkitzen da eta apenas dugu esertzeko lekurik kranpoiak kendu ahal izateko. Aterpetxe barruan garagardo eta freskagarri batzuk eskatzen ditugu eta gainean gelditzen zaigun janari guzia bukatzen dugu. Bellevue geltokitik 18:30h. ateratzen den azken trena hartzeko asmotan gaude eta mugitu beharrean gara, oraindik ere denbora asko falta baitzaigu bertara iritsi ahal izateko. Hasi gara oso delikatua den Aiguille de Goùter-etik jaisten, jarrita dauden kable finkoak lagun ditugularik. Lehenbiziko zatia jendez beteta dago bai beheruntz eta baita aterpetxean gaua pasatzeko asmotan goruntz doazenekin ere. Gutxinaka bada ere aldapa bertikala jaistea lortzen dugu, eskuak ere maiz erabili behar izan ditugularik. “Bolera” ezizena duen azken korridore handira iritsi gara, beti ere ahal bezain ezkerreruntz mantenduz 14h.45´.

Korridorea korrika zeharkatu behar dugu, harriren bat eroriko ez dela ondo zainduz, leku aproposa baita horretarako. Tète Rousse glaziarrean gaude jadanik, izen berdineko aterpetxetik oso gertu. Bertara iritsi aurretik eskuinera biratzen dugu. Bidetxur on batetik aldapa tente bat jaisten dugu sugea bailitzan. Harritik Tète Rousse eta Griaz glaziarren artetik pasatzen gara. Behin aldapa harritsua jaitsi eta gero, maldarik gabeko zati batekin topo egiten dugu. Hemen Nido de Aguilas geltokira doan bidea gure ezkerretara utziz (tren geltoki hau obretan baitzegoen) eta aurrera jarraitzen dugu Bellevue geltokira iristeko. Horretarako beste malda tente bat jaitsi beharrean gaude, tartean harroka solte eta burdinazko eskailera eta guzti. Egoera arrunt batetan ez litzaiguke gehiegi kostatuko bertatik jaistea, baina daramagun ibilaldia eta gero kosta egiten zaigu 16h.30´. Ez dakigu zenbat denbora falta zaigun geltokira iristeko eta pausoa arintzen dugu, ez dezagun trena galdu Les Houches-era oinez jaitsi nahi ez badugu behintzat. Ion eta Garazi oso atzeratuta datoz eta trena hartzeko ordurako ez iristeak kezkatzen digu. Ibilbide askoz ere erosoagotik eta, dagoeneko belarrezko malda batetik, geltokirako azken metroak egiten ditugu. Orain 18:00 h. dira eta denbora dezente pasa eta gero lortu dugu. Dagoeneko denak batera gaude helburua bete dugun poztasunarekin. Le Fayet geltokian daude Marijo eta Enara gure zain.

Oso nekaturik gaude eta ez dugu behar bezain ondo balioespen egin duguna. Bi egun bizi izan ditugu oso intentsitate handikoak eta esperientziak pena merezi izan du. Ikusi dugunak, zeharkatu ditugun lekuak, glaziarrak, ertz zorrotzak, mendiak, etab... ezin hobea izan da. Gaur bai esan dezakegu Alpinistak egin garela.

Datu teknikoak

  • Ibilbidea: Mont Blanc Aita sainduaren bidetik
  • Igoera data:08 y 09/08/2012
  • Kokapena:Alpeak
  • Kategoria : Kranpoiak
  • Zailtasuna:PD+
  • Iristeko denbora:6h.20´+ 8h.45´
  • Nola iritsi:Italiako Val Veny aranetik (1400 m.) Courmayeur ingurutik.
  • Igotzeko denbora:6h.20´+ 17h.45´
  • Jeisteko denbora:9h. tren geltokirarte.
  • Ezaugarriak:Ibilbide lasai eta basati bat glaziar zartatu eta ertz zorrotz eta airezkoetatik. Italiko igoera arrunta da.
  • Materiala:Kranpoiak, pioletak, kaskoa, soka eta glaziarrean seguru ibiltzeko behar den materiala.
  • Egoera:Bi egun erabiltzen dira igo ahal izateko. Lehenengo egunean Gonella aterpetxera igo eta bigarren egunean gailurra eraso eta Chamonix herrira jaitsi.
  • Garaia: Uda
  • IBILBIDEAREN DATU GUZTIAK IKUSI
Gureak eta beste batzuen Cookie-ak erabiltzen ditugu, webgune honen erabiltzaileen nabigazioaren analisia egin ahal izateko.
Nabigatzen jarraitzen baduzu, onartzen duzula suposatzen dugu. Nahi izanez gero, konfigurazioa aldatu edo informazio gehiago jaso ahalko duzu hemen.